Gözyaşı, bir zamanlar damarlarımızda dolaşan kandı. Diğerlerinden farklıydı; her akışında bedeni sarsan, hücreleri ürperten bir güce sahipti. Önce gönülde bir iz bıraktı, aklın reddettiği o gizemli varlık…
Gözyaşı, bir zamanlar damarlarımızda dolaşan kandı. Diğerlerinden farklıydı; her akışında bedeni sarsan, hücreleri ürperten bir güce sahipti. Önce gönülde bir iz bıraktı, aklın reddettiği o gizemli varlık. Zamanla sevginin süzgecinden geçti, aşkın ışığında arındı. Kızıl renginden sıyrılıp tuzlu bir özleme dönüştü. Akıl çoktan çekilmişti ortadan; aşk ise kör eden bir ateş gibiydi. İşte o zaman, göz pınarlarına dayandı. Sanki kıyamet kopuyordu: titriyor, yanıyor, yanıp tükeniyordu. Bedenin aşkla vurgun düştüğü o an, volkan misali fışkırdı gözlerden. Gözyaşıdır o; hakikatten süzülüp kalpte pişen, aşkın kanı olarak dökülen.
