Göz yaşları dinmiyor, yürek hâlâ kanıyor. Her dizede bir acının izi var: "Gel de gönlümü parçala," diye fısıldıyor şair, "ama sen yapma bunu." Kalp, sevdiğine teslim olmuşken özgürlüğünü ilan ediyor; sevenin…
Göz yaşları dinmiyor, yürek hâlâ kanıyor. Her dizede bir acının izi var: "Gel de gönlümü parçala," diye fısıldıyor şair, "ama sen yapma bunu." Kalp, sevdiğine teslim olmuşken özgürlüğünü ilan ediyor; sevenin sabrı taş kesilmiş, aşkın kuralları bile artık geçerli değil. Geriye ne kaldı ki? Başkaları vurdu, yaraladı, ama sen en azından dokunma. Metin Bingöl’ün dizeleri, kırık bir aşkın sessiz çığlığını taşıyor. Her hecede sızlayan bir yürek, her satırda kabullenilmiş bir yalnızlık var. Acının dilini bu kadar içten anlatan başka bir şiir bulmak zor.
