Öyle ya, İnsanın cenneti, sevdiceğinin yanıydı.. Ve yarin olmadığı her yer cehennemdi! O ise karanlığın içindeydi.. Ama o'nun içi aydınlıktı.. Çünkü boğazına kadar aşk'a batmış, her yanına aşk bulaşmış…
Öyle ya, İnsanın cenneti, sevdiceğinin yanıydı.. Ve yarin olmadığı her yer cehennemdi! O ise karanlığın içindeydi.. Ama o'nun içi aydınlıktı.. Çünkü boğazına kadar aşk'a batmış, her yanına aşk bulaşmış, buraaam buram aşk kokmaktaydı.. Ve biliyordu.. Bu aşk onu yaşatmayacaktı.. Buna rağmen, o, aşk'ı yaşayacaktı.. Çünkü aşk'ı olmadan yaşayamazdı.. Ve aşk'la, hiç yaşanmayacağını anlayacaktı.. Bu ne erkendi, ne de buna geç kalınmıştı.. Çünkü aşk, “ansızın”dı.. Ve sadece yaşanırdı.. Ve yaşayınca anlayabilecekti insan; Aşk insanı öldürürdü.. Niye insan ölmek için aşk'a ilişir, aşk'ı yaşardı ki? Ölmeye değer miydi yaşamak aşk'ı? Belki de aşk'ı yaşayınca ulacaktı insan, tüm bu soruların cevaplarını! Ve belki de aşk'ta, hiçbir cevap bulamayacaktı aynı insan? Sadece soruları artacaktı, cevapları bulunamayan! Çünkü nereden bilsindi ki, aşk'ı yaşamayan ve aşk'a bulaşmayan, bunun değip değmeyeceğini? İşte bu roman, belki de bunun için okunmaya ve okurken de buram buram aşk'ı yaşamaya değerdi..
