Çocukluğunun o uzun yolu, iki yanında dimdik yükselen ağaçlarla hatırlıyordu. Gölgeleri öyle derindi ki, güneş ışıkları asla toprağa değmezdi. Yolun ucunda ise dalgalarıyla hırçınlaşan deniz, ağaçların…
Çocukluğunun o uzun yolu, iki yanında dimdik yükselen ağaçlarla hatırlıyordu. Gölgeleri öyle derindi ki, güneş ışıkları asla toprağa değmezdi. Yolun ucunda ise dalgalarıyla hırçınlaşan deniz, ağaçların fısıltılarına kendi sesini katardı. Her seferinde, masallardan fırlamış bir manzaraya adım atıyormuş gibi hissederdi. Babasının çalıştığı su deposu, bu gizemli yolculuğun son durağıydı. "Son şart" diye takılır, bazen de "tekne kazıntısı" derdi babası, ama en çok "kazanın dibi" sözünü sever, vanaları açmaya giderken bu sözü tekrarlardı. Çocuk ise evden getirdiği yemek kabını geri götürmek için beklerken, elindeki tek oyuncağı kırmızı itfaiye kamyonunu sıkıca kavrardı. Kocaman ağaçların arasında, dalgaların uğultusuyla dolu bu yolda, karşıdan bir dev çıkıverecekmiş gibi korkuyla eve dönmeyi umardı.
