Göksu’nun suları, iki insanın kaderini sessizce taşıyordu sanki. Yan yana durduklarında, aralarındaki mesafe ne kadar yakın olsa da, içlerinde kopan fırtınalar bir o kadar uzaktı. Servilerin gölgesinde…
Göksu’nun suları, iki insanın kaderini sessizce taşıyordu sanki. Yan yana durduklarında, aralarındaki mesafe ne kadar yakın olsa da, içlerinde kopan fırtınalar bir o kadar uzaktı. Servilerin gölgesinde, birbirine yabancılaşmış gibiydiler; bir zamanlar aynı yöne akan iki nehir, şimdi farklı kıyılara sürüklenmişti. Kızın gözlerinde zenginliğin ağırlığı, oğlanın bakışlarında ise yoksulluğun acımasızlığı vardı. İkisi de biliyordu: bu hikâye, eski masallardaki gibi mutlu sonla bitmeyecekti. Ateşten bir nehir akıyordu ayaklarının dibinde; ya içinden geçeceklerdi ya da yanarak uzaklaşacaklardı. Ama ne birbirlerini bırakabiliyor ne de bir adım atabiliyorlardı. Merhamet miydi bu, yoksa kaçınılmaz sonun çekiciliği mi? Cevabı, belki de Göksu’nun suları verecekti.
