Bir insan gider. Ardından yalnızca bir oda boşalmaz; fincan soğur, yatak genişler, pencere beklemeyi öğrenir. Aşk-ı Mevzu, birine kavuşma ihtimaliyle başlayıp insanın kendisine dönmesine uzanan şiirli bir…
Bir insan gider. Ardından yalnızca bir oda boşalmaz; fincan soğur, yatak genişler, pencere beklemeyi öğrenir. Aşk-ı Mevzu, birine kavuşma ihtimaliyle başlayıp insanın kendisine dönmesine uzanan şiirli bir yolculuk. Kısa öyküler, serbest şiirler ve şarkı sözleri aynı yaranın çevresinde buluşuyor; isimler saklanıyor, duygular açıkta kalıyor. Bu sayfalarda anahtarlar masaya bırakılıyor, şehirler içten içe yanıyor, mevsimler geçiyor. Aşk bazen bir menzil, bazen bir hudut, bazen de insanın kendisine açmayı unuttuğu bir kapı oluyor. Çünkü bazı aşklar tamamlanmaz. İz bırakır. Ve bazen kavuşmak, beklediğimiz kişinin gelmesi değil; onun yokluğunda kendimize yetişmemizdir.
