Sevmek, bir başkasını kendi varlığımızın parçası gibi hissetmek midir, yoksa onu olduğu gibi kabul edip özgür bırakabilmek mi? Aşk, iki ayrı dünyanın bir araya gelip "biz" dediği o heyecanlı başlangıçtır belki…
Sevmek, bir başkasını kendi varlığımızın parçası gibi hissetmek midir, yoksa onu olduğu gibi kabul edip özgür bırakabilmek mi? Aşk, iki ayrı dünyanın bir araya gelip "biz" dediği o heyecanlı başlangıçtır belki de; ama evlilik, bu "biz"i korurken "ben"lerin de soluk alabileceği bir denge kurabilmektir. Tutkunun yerini zamanla dingin bir bağlılık alır; çünkü aşk evliliği ateşler, ama onu sürdürebilmek için sevgiye, sabra ve anlayışa ihtiyaç vardır. İnsan doğası gereği yaralar, kırar, affeder ya da affedemez. Affetmek, geçmişi silmek değil, yürekteki öfkenin zincirlerini kırmak ve geleceğe adım atmak için elini uzatmaktır. Evlilik de tıpkı bir yolculuk gibidir: bazen duraklarda mola verilir, bazen yollar ayrılır, bazen de tamir edilmesi gereken çukurlar çıkar. Önemli olan, bu yolculuğu birlikte yürümeyi seçmek ve birbirine tutunabilmektir. Sevmek, sadece karşıdakini değil, kendini de keşfetmektir aslında.