Zamanın soğuk elleri her şeyi didiklerken, sessizlik bir bıçak gibi saplanır içine. Kanın değil, yalnızlığın damarlarında atan nabız, karanlığı ikiye böler; şafak, kendi teninden soyunurken bulur kendini. Her…
Zamanın soğuk elleri her şeyi didiklerken, sessizlik bir bıçak gibi saplanır içine. Kanın değil, yalnızlığın damarlarında atan nabız, karanlığı ikiye böler; şafak, kendi teninden soyunurken bulur kendini. Her an, her nefes, bir ölçüye vurulur âdeta – yalnızlığın dolgun göğsünden sızan o dipdiri acıyla. Seni bilen tek şey, belki de kulaktan kulağa dolaşan bir söylentidir. Çok eski bir masal, toz tutup da ancak kalbin görebilir onu. Ellerinde çorak toprak, cellatlarını ekerken avuçlarına, yabancı bir savaşın tohumlarını atarsın. Gözlerinde bir yıldızın yansıması titreşir; "ölmelisin" diyen ses, ölümün gri yüzünü hayatın aynasında gösterir. Ama inanmak zor, çünkü ölüm, hayattan daha solgundur.
