Kapılar ardına kadar açıldığında, geride bıraktığımız her şey bir toz bulutu gibi yüzümüze çarpıyor. Unutulmuş anılar, zehir zemberek sözler, soluk alıp verişimizi bile boğan kırmızı bir sisin içinde…
Kapılar ardına kadar açıldığında, geride bıraktığımız her şey bir toz bulutu gibi yüzümüze çarpıyor. Unutulmuş anılar, zehir zemberek sözler, soluk alıp verişimizi bile boğan kırmızı bir sisin içinde kayboluyor. *Ardından*, geçmişin gölgesinde nefes almaya çalışanların hikâyesi; sade ama derin, sessiz ama gürültülü. Her satır, içimizdeki o yarım kalmış cümleleri tamamlamak için fısıldıyor. Seksen sayfalık bir yolculukta, kaybettiklerimizin peşinden sürükleniyoruz – hem de hiç durmadan.
