Şiir gibi deriz ya; ekmeğe, suya, rüzgara.. Annemizin yaptığı böreğe, sarmaya, kapıda yatan arabamıza, kızımızın gül kokulu saçlarına, çünkü şiir; mutluluk, acı, aşk, gurur, gözyaşı, yalnızlık.. İnsanı insan…
Şiir gibi deriz ya; ekmeğe, suya, rüzgara.. Annemizin yaptığı böreğe, sarmaya, kapıda yatan arabamıza, kızımızın gül kokulu saçlarına, çünkü şiir; mutluluk, acı, aşk, gurur, gözyaşı, yalnızlık.. İnsanı insan yapan tüm duyguları, her defasında hissettiren bir hâl, bir güzellik.. İster kafiyeli, ister uyaklı, ister redifli, ister cinaslı.. lirik, epik, pastoral , didaktik ya da satirik… Hep aynı yağmur sonrası toprak kokusu, hep aynı denizin güzelliği.. Yaşamak; ki tüm insani duyguları hissederek yaşamak, Şiir, şiir gibi..