Gün gelir, yüzümüze taktığımız maskelerin ardında kalan gülüşlerimiz silinir gider. İçimizde yeşerttiğimiz umutlar, bir anda fışkıran su gibi savrulur kalabalığa. Sevdalar, zincirlerini kırıp koşsa da…
Gün gelir, yüzümüze taktığımız maskelerin ardında kalan gülüşlerimiz silinir gider. İçimizde yeşerttiğimiz umutlar, bir anda fışkıran su gibi savrulur kalabalığa. Sevdalar, zincirlerini kırıp koşsa da peşimizden, yalnızlığımızın o soğuk, steril dokunuşu hiç geçmez. Uygar Kaplan’ın dizelerinde, antiseptik yalnızlıkların ağırlığına inat, bir direniş gizli. Kırılganlıkla sarmalanmış bu anlar, aslında ne kadar da gerçek. Sözcükler, sessiz çığlıklarımızı fısıldarken, belki de ilk kez yalnız olmadığımızı fark ederiz. Dokunsanız dağılacakmış gibi duran bu şiirler, içimizdeki boşluğu doldurmaz; ama o boşluğun da bir anlamı olduğunu hatırlatır.
