Zamanın durduğu bir köyde, unutulmuş bir çocukluk hikâyesi var. On iki yaşında anne olan kızların, çalınmış umutların, çürüyen düşlerin arasında kaybolan bir yaşam... Oblomov’un gittiği yerde, geride bıraktığı…
Zamanın durduğu bir köyde, unutulmuş bir çocukluk hikâyesi var. On iki yaşında anne olan kızların, çalınmış umutların, çürüyen düşlerin arasında kaybolan bir yaşam... Oblomov’un gittiği yerde, geride bıraktığı yalnızca sessizlik değil; yarım kalan rüyalar, tozlanmış anılar ve bir daha geri gelmeyecek günlerin ağırlığı. Bu kısa ama derin metin, kaybolan masumiyetin peşinde, hayatın acımasız akışına inat, bir nefeslik durakta soluklanıyor. Güzellikleriyle birlikte gömülen yaşamların izini sürerken, okuru da kendi yitik zamanının içine çekiyor.
