İnsan, sadece bir "neden" ile yaşamaz; bazen o nedenin ağırlığı altında ezilir. Çoğu zaman hayatı bir muhasebe masasına yatırırız. Elimizde bizi hayata bağlayan ipler vardır. Sevdiğimiz birinin yüzü, yarım…
İnsan, sadece bir "neden" ile yaşamaz; bazen o nedenin ağırlığı altında ezilir. Çoğu zaman hayatı bir muhasebe masasına yatırırız. Elimizde bizi hayata bağlayan ipler vardır. Sevdiğimiz birinin yüzü, yarım kalmış bir proje, henüz söylenmemiş sözler... Zihin bunları birer birer önümüze dizer ve "Bak," der, "işte anlamın burada. Git ve ona tutun." Peki ya ruh, o ipleri tutacak parmaklarında derman bulamıyorsa? Hayattan kopma isteği, her zaman bir "anlam yoksunluğu" değildir. Bazen sadece bir yorgunluktur. Denizin ortasında, kıyıyı (anlamı) görüyor olsanız bile, kollarınızdaki o tarif edilemez sızı artık kulaç atmanıza izin vermez. İşte o an, anlam bir kurtarıcı değil, bir sitemkâr gibi görünür göze. "Kıyı orada ama neden gelemiyorsun?" der insana. Sitem, insanın üzerindeki o varoluşsal yükü daha da ağırlaştırır.
