Dördüncü yüzyılın sonlarına doğru, İspanya topraklarında Priscillianist hareketin izleriyle karşılaşırız. Bu akım, Yarımada’yı saran Gnostik düşüncenin ve Doğu mistisizminin güçlü bir yansıması olarak doğar…
Dördüncü yüzyılın sonlarına doğru, İspanya topraklarında Priscillianist hareketin izleriyle karşılaşırız. Bu akım, Yarımada’yı saran Gnostik düşüncenin ve Doğu mistisizminin güçlü bir yansıması olarak doğar. Priscillianistler, kutsal metinlere dair yaklaşımlarında Gnostik gelenekten beslenir; kutsal kitapları, vahyin farklı katmanlarına göre değerlendirirler. Onlara göre, Eski Ahit’in sayfaları, İncil’in öğretilerini simgeleyen imgelerle doludur. Yeni Ahit ise, daha derin bir bilgi olan Gnosis’in sembolik ifadelerini barındırır. Bu bakış açısına göre, ilk metinler sıradan inananlar için yazılmışken, ikinciler yalnızca hakikatin peşindeki seçilmişlerin anlayabileceği gizemlerle örülüdür.
