Kur’ân-ı Kerim’in sayfalarında ilerlerken Bakara ve Âl-i İmrân gibi hacimli sûrelerden sonra Mushaf’ın sonlarına doğru kelamın aniden kısalması bir dizilim tesadüfü değil, insanı en iyi tanıyan Yüce Allah’ın…
Kur’ân-ı Kerim’in sayfalarında ilerlerken Bakara ve Âl-i İmrân gibi hacimli sûrelerden sonra Mushaf’ın sonlarına doğru kelamın aniden kısalması bir dizilim tesadüfü değil, insanı en iyi tanıyan Yüce Allah’ın muazzam bir merhametidir. Kelime kökeni itibarıyla “nisyan” yani unutkanlıkla malul olan insanoğlu, dünyanın bitmek bilmeyen meşgaleleri içinde savrulmaya meyillidir. Eğer ilahî kelam sadece hıfzedilmesi aylar süren uzun sûrelerden ibaret olsaydı, zamanla geniş kitlelerin vahiy ile kurduğu bağ zayıflayabilir ve dinin nesilden nesile aktarımı güçleşebilirdi. Yeryüzündeki milyarlarca Müslümanın tamamının hafız olması ya da uzun sûreleri ezberlemeye vakit bulabilmesi mümkün değildir. İşte Mushaf’ın sonundaki İhlâs, Kevser ve Asr gibi veciz sûreler; ezberlenmesi ve dilde tekrar edilmesi en kolay yapısıyla hafız olmayan devasa kalabalıkların dinle olan bağını her an taze tutar. Allah, bu kısa sûreler sayesinde Kur’ân’ın avamdan âlime kadar her kesimin kalbinde canlı kalmasını sağlamış ve ilahî mesajın toptan unutulmasının önüne geçmiştir. Halk arasında “Namaz Sûreleri” olarak bilinen bu kısa sûreler, fıkhî bir mecburiyetten ziyade ümmetin irfanıyla şekillenmiş sosyolojik bir kavrama karşılık gelir. Yedi yaşındaki bir çocuğun da, yeni Müslüman olmuş bir gencin de, ömrünün son baharındaki bir ihtiyarın da kolayca ezberleyip anında Rabbinin huzuruna durabilmesini bu ayetler sağlar. Namazın kapısını istisna olmaksızın herkese açan bu mucizevi kolaylık, ilahî kelamın kıyamete kadar her dilde ve her kalpte yankılanmasının en büyük teminatıdır.
