Ve Alef… Her zaman bir başlangıç anlamına gelmez. Bazen sonun ilk harfidir. Bazı hikâyeler birbirine kavuşmak için değil, birbirini dönüştürüp yok etmek için yazılır. Derler ki insan hayatında bir kez kendi…
Ve Alef… Her zaman bir başlangıç anlamına gelmez. Bazen sonun ilk harfidir. Bazı hikâyeler birbirine kavuşmak için değil, birbirini dönüştürüp yok etmek için yazılır. Derler ki insan hayatında bir kez kendi Alef’iyle karşılaşır; o andan sonra hiçbir şey aynı kalmaz. Aden, Serhat’ın Alef’iydi. Serhat, Aden’i ilk gördüğünde bunun sadece bir karşılaşma olduğunu sandı. Yanıldı. Çünkü bazı insanlarla tanışılmaz… hatırlanır. Ezelde çoktan tanıştıklarımızla bu alemde buluşuruz, orada hem iyilerle hem kötülerle tanıştık… Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. İnsan bunu ilk anda anlamaz. Bir bakış sanır, kısa bir duraksama, kalbin anlamsızca hızlanması… Oysa bazı insanlar hayatına girmez; seni senden izinsizce almak ve olman gereken kişiye evirmek için gelir. Evrenin amansız kuralları var, çiğnenemez, karşı konulamaz… Kadim metinlerde bir harften söz edilir. Sessiz ama her sesi içinde taşıyan bir harf: Alef! Başlangıcın sembolü, birliğin işareti. Görünen dünyanın ardındaki görünmeyen kapının anahtarı.