“Ey mabudum, Rabb’im, Seyyidim ve ey Mevla’m! Hangi şeyden dolayı sana şikâyette bulunayım ve hangisi için ağlayıp sızlanayım ben? Azabın elem ve şiddetine mi? Yoksa belanın devamı ve süresinin uzunluğuna mı?…
“Ey mabudum, Rabb’im, Seyyidim ve ey Mevla’m! Hangi şeyden dolayı sana şikâyette bulunayım ve hangisi için ağlayıp sızlanayım ben? Azabın elem ve şiddetine mi? Yoksa belanın devamı ve süresinin uzunluğuna mı? Eğer bana ceza çektirmek için düşmanlarının yanında yer verirsen ve bela ehliyle beni bir araya toplarsan, beni dostların ve velilerinden ayırırsan, ey Mabudum, ey Seyyidim, Mevla’m ve Rabb’im! Farzen, azabına tahammül etsem bile, senin ayrılığına nasıl dayanabilirim? Diyelim ki ateşinin hararetine dayandım; ama keremine nazar etmekten mahrum olmama nasıl sabredeyim? Yahut affını ümit ettiğim hâlde ateşe nasıl gireyim. İzzetin hakkına ey Seyyidim ve Mevla’m, sadakatle yemin ediyorum ki: Eğer konuşmama izin verirsen, cehennem ehli arasındaki ümitliler gibi sürekli dergâhına yönelip inlerim. Medet dileyenler gibi feryat edip yardım dilerim senden. Bir şeyini kaybedenler gibi ağlayıp sızlarım sana ve seni çağırıp “Neredesin ey müminlerin velisi!” der dururum Hz. Ali (ra)
