Tuna Alkiraz’ın hayatı, annesinin mezarından yağmurlu gecelerde fısıldadığı pencereyi açma isteğiyle başlıyordu. Uzaklarda, ona dokunamadığı bir sevgili vardı; belki de en acıtıcı yanı, artık onu göremiyor…
Tuna Alkiraz’ın hayatı, annesinin mezarından yağmurlu gecelerde fısıldadığı pencereyi açma isteğiyle başlıyordu. Uzaklarda, ona dokunamadığı bir sevgili vardı; belki de en acıtıcı yanı, artık onu göremiyor oluşuydu. Ancak asıl gerçek, Tuna’nın kendisinin de çoktan ölmüş olduğuydu. Üstelik bu yalnız bir ölüm değildi – herkes, her şey yok olmuştu. Zamanın eşiğinde, gözleri kapalıyken bile göz kapaklarının ardında dans eden ışıklar, renkler akıyordu. Sanki bir dalga kayalara çarpıp parçalanıyor, etrafa siyah ve beyaz baloncuklar saçıyordu. İki dünya arasında sıkışmıştı Tuna; gümüş rengi bir denizin ortasında, berzahın soğuk parıltısıyla yüz yüzeydi. Ölümün ötesinde, yaşamın gölgesinde, kaybolmuş bir çocuk gibiydi.
