Eylül, yalnızlığın sessiz bir fısıltı gibi sokulduğu bir mevsimdir. Her şey uzaklaşır, hatta kendin bile. Başkalarıyla paylaştığın hayaller, yalnız kaldığında gerçeğe dönüşür. Geceler perdeyi aralamaz artık…
Eylül, yalnızlığın sessiz bir fısıltı gibi sokulduğu bir mevsimdir. Her şey uzaklaşır, hatta kendin bile. Başkalarıyla paylaştığın hayaller, yalnız kaldığında gerçeğe dönüşür. Geceler perdeyi aralamaz artık; karanlık, olduğu yerde kalır. Unuttuğun her şey, akşam vakti aynı yoldan geri döner. Üstüne iki yüzlü bir hırka geçirirsin: bir yanı kederin çok sesli kedisi, öteki yanı yuvarlanan kış. Hepsi aynı cümlede buluşur, tıpkı senin gibi.
