Ümit Yakıncı'nın kaleminden dökülen bu şiirler, isimsiz bir yolculuğa davet ediyor okuru. Sözcükler, adeta sabahın ilk ışıklarıyla dağılan sis gibi kaybolup yeniden beliriyor; tanıdık ama bir o kadar da…
Ümit Yakıncı'nın kaleminden dökülen bu şiirler, isimsiz bir yolculuğa davet ediyor okuru. Sözcükler, adeta sabahın ilk ışıklarıyla dağılan sis gibi kaybolup yeniden beliriyor; tanıdık ama bir o kadar da yabancı. Yüreğin derinliklerinde gezinen korkular, düşlerin kucağında uyumayan anılar, Galata'nın sokaklarında yankılanan sesler... Hepsi bu sayfalarda soluk alıyor. Şair, ismini koyamadığı duyguları satırlara nasıl sığdıracağını sorarken, aslında cevabı da veriyor: Şiir, bazen adı olmayan bir bulut gibi geçip gitmeli üzerimizden. Bu dizeler, o bulutların gölgesinde kalanları anlatıyor; tanıyamadığımız, tarif edemediğimiz, ama içimizde saklı kalanları.
