Yalnızlığın derin izleri, bazen bir omuza yaslanma ihtiyacıyla silinir gibi olur. O an, sevginin dokunduğu yerde, kırgınlıkların gölgesi kaybolur. Kalbin ağır yükü, bir başın dayandığı o güvenli limanda…
Yalnızlığın derin izleri, bazen bir omuza yaslanma ihtiyacıyla silinir gibi olur. O an, sevginin dokunduğu yerde, kırgınlıkların gölgesi kaybolur. Kalbin ağır yükü, bir başın dayandığı o güvenli limanda hafifler; hüzünler, sıcak bir nefesle dağılır. İnsanın sığınabileceği tek liman, sevdiğinin yanıdır belki de. Orada, zaman durur; acılar unutulur, yalnızlıklar erir. Ama bazen o liman bile uzakta kalır ve yalnızlık, adeta bir yolculuk gibi uzayıp gider. İşte o zaman, insanın kendi içindeki can kenarına sığınmaktan başka çaresi yoktur.