İnsanın derdine derman arama serüveni, uygarlığın ilk izleri kadar eskidir. Ağrı, hastalık ya da huzursuzluk hissettiğinde, doğadaki canlılar içgüdüleriyle şifayı ararken, insanlık zamanla gözlem ve deneyimle…
İnsanın derdine derman arama serüveni, uygarlığın ilk izleri kadar eskidir. Ağrı, hastalık ya da huzursuzluk hissettiğinde, doğadaki canlılar içgüdüleriyle şifayı ararken, insanlık zamanla gözlem ve deneyimle bu bilgiyi biriktirmeye başladı. Atalarımız, kokusuyla mideyi yatıştıran bitkilerin, yaraya iyi gelen otların ya da enerjiyi tazeleyen yaprakların sırrını keşfetti. Bazı bitkilerin adları bile iyileştirici güçlerini fısıldar: kırlangıç otu, andız kökü, baldıran... Bazılarıysa resmi kayıtlarda "tıbbi" ya da "eczacılık" sıfatlarıyla anılır oldu. Kolektif hafıza, yılan ısıran köpeğin hangi otu yediğini, hazımsızlık çeken hayvanın hangi yaprağa yöneldiğini kuşaktan kuşağa aktardı. Bitkisel şifa, içgüdüden bilime uzanan bir yolculuğun ilk adımıydı.