Annesinin sesi, akşamın alacakaranlığında bir türlü dinmeyen bir melodi gibi kulaklarında çınlardı. Her sözcüğü, geçmişin tozlu yollarında kaybolmuş gibiydi; atların nal sesleriyle karışır, damaklarında…
Annesinin sesi, akşamın alacakaranlığında bir türlü dinmeyen bir melodi gibi kulaklarında çınlardı. Her sözcüğü, geçmişin tozlu yollarında kaybolmuş gibiydi; atların nal sesleriyle karışır, damaklarında kuruyan bir acı bırakırdı. Avuçlarına serpilen anılar, solmuş renkler misali, zamanla yitip gitmişti. Gemilerin uzun direkleri gibi uzayan hatıralar, o türkülerde saklıydı. Her akşam, o acı dolu nağmeleri dinlerken, yüreğindeki sızı bir kez daha canlanırdı. Bu dizeler, kaybolan bir dünyanın izlerini sürüyor; unutulmuş duyguların peşinde, sessiz bir ağıt gibi.