Gece bastırdığında, içindeki sesler birbirine karışır; kimisi babasının gözünde değer kazanmak için çırpınırken, kimisi yalnızlıktan kaçmanın yollarını arar. Dışarıya yansıttığı kişi ise hiçbir acı hissetmez…
Gece bastırdığında, içindeki sesler birbirine karışır; kimisi babasının gözünde değer kazanmak için çırpınırken, kimisi yalnızlıktan kaçmanın yollarını arar. Dışarıya yansıttığı kişi ise hiçbir acı hissetmez, duygularını bir kenara bırakıp kararlarını soğukkanlılıkla uygular. Vicdanı sızlamaz, çünkü o sadece görünen yüzüdür – milyonlarca parçaya bölünmüş benliğin maskesi. Asıl olan, içindeki kalabalıkla baş başa kaldığında yaşadığı çatışmadır. Çocuksu yanının farkında bile değildir; tecrübesizliğiyle boğuşurken, benliğinin derinliklerinde bir şeylerin değişmekte olduğunu sezemez. O gece yorganı başına çeker, sabah ezanına kadar kıpırdamadan bekler. Güneşin doğacağını, karanlığın dağılacağını bilir. Gecenin korkuları, gün ışığıyla birlikte silinip gidecektir. Ama içindeki savaş, belki de yeni bir başlangıcın habercisidir.
